To Whom It May Concern

Hindi naman ganun kasarado ang utak ko. At alam kong kelan man e hindi ko mararamdaman ang nararanasan ninyo. Pero mga babae, talaga bang ganun na lang kasama lagi ang pakiramdam ninyo sa tuwing dinadatnan kayo ng bisita? Hindi ko kase matanggap na justified reason yung "may mens ako" para sa pakikipag-away. Kelangan ba na parating magpapasensya at uunawa ang lalaki kapag bigla na lang nang-aaway o sobrang madamdamin ng babae ng wala namang malinaw o rational na dahilan maliban sa may dalaw?

Okay, biglang tumigil ang service ng webhost ko. Ayos lang sana e, kaso hindi man lang binigyan ng time na mag back up man lang ng files at database. Pakshet, balik na naman ako sa huli kong back up na nung Oktubre pa. Kung di nga naman minamalas o. Ako namang si timang, sobrang tamad mag back up. Ayan tuloy... tsk tsk

Walanghiya ka! Pinaasa mo ako na sisiputin mo ako, tapos nung andun na ko sa meeting place natin biglang hindi ka na magpaparamdam. Anong klase ka? Anak ng tupa naman ang pakshet na to. Nung una ikaw ang gustong gustong makipag meet saken tapos ngayong pumayag ako maglaan ng oras para sayo (at somehow para na ren saken) e eto ka hindi mo ko sisiputin. Pakshet ka gagu! Kung hindi lang kita kelangan sa buhay ko hindi na kita hahayaang bumalik. Tapos kung kelang nasa trabaho ako tsaka mo naman ako iistorbohin ng todo-todo. E pano kung matanggal ako sa trabaho? E di tayong dalawa na naman ang magkasama ng maghapon at magdamag? Ganun ba gusto mo? Kase ako, ayoko nun e. Oo, nakakatulong ka ren saken pero bigyan mo ako ng space pag ganun. Pumunta ka lang saken pag kelangan kita. Pasensya pero ganyan talaga ang lagay ng mga nakikipagrelasyon sa akin, one sided lang lagi. Kung di kita kelangan, tumabi ka. Kung kelangan kita tsaka ka lang umextra sa eksena. E eto badtrip na ako sayo, pota ka kase pang-gago ka e. Jan ka na nga, kelangan ko na magtrabaho. Bwiset!

Antok po ang kausap ko sa sulat na ito. Para lang malinaw.